สร้างเว็บEngine by iGetWeb.com

ผีปลาวาฬ (Episode 3 ภาคจบ)

ผีปลาวาฬ (Episode 3 ภาคจบ)

 

อ่านผีปลาวาฬสองภาคแรกได้ที่ Episode และ 1 Episode 2 นะคะ

-----------------------------------------------------------------------------------

 

หลังจากคุณสามีเอาของที่รถเสร็จ ก็จะเดินกลับมาที่ตึกโรงแรมหลัก โดยจะต้ัองเดินผ่านทางเชื่อม ซึ่งเชื่อมระหว่างชั้น 4 ของอาคารจอดรถ กับตัวอาคารของโรงแรม ซึ่งหลังจากเดินข้ามมาแล้ว ต้องขึ้นลิฟท์ต่ออีก 2 ชั้น จึงจะถึงห้องที่เราพักอยู่

ระหว่างทางเดินเชื่อมไม่มีอะไร เมื่อถึงฝั่งโรงแรม คุณสามีก็เลี้ยวมาขึ้นลิฟท์คนเดียว ลิฟท์เดินทางมาถึงชั้นที่เป็นห้องพัก ประตูลิฟท์เปิด ห้องพักของเราอยู่ติดกับลิฟท์ ซึ่งพอเลี้ยวซ้ายออกจากลิฟท์ก็จะถึงห้องพอดี ด้านหน้าลิฟท์เป็นบันไดสำหรับขึ้นชั้นบน และลงชั้นล่าง คล้ายบันไดหนีไฟ แต่ปิดไฟมืดสนิท ดูแล้วไม่น่าจะมีใครใช้บันไดนั้นในการขึ้น-ลง ติดกับบันไดมีเก้าอี้ 2 ตัว ขณะที่คุณสามีเดินออกมาจากลิฟท์ คุณสามีก็เห็น.......




บริเวณบันไดที่ปิดไฟมืดสนิทนั้น มีผู้ชายตัวใหญ่ ผิวดำ ผมตัดสั้นเกรียนกลุ่มหนึ่ง บ้างก็นั่งอยู่ตรงขั้นบันไดด้านที่จะขึ้นไปข้างบน บ้างก็นั่งที่เก้าอี้ บ้างก็ยืน ทุกคนมองมาที่คุณสามีแล้วส่งยิ้มให้... ในระหว่างที่คุณสามีหันหน้ากลับมาที่ประตูห้องเพื่อที่จะเคาะประตูเรียกให้เราเปิดประตูให้แค่แว่บเดียว เมื่อหันกลับไปมองผู้ชายกลุ่มนั้นอีกที ก็พบว่าหายไปแล้ว.......




...ตอนที่คุณสามีเล่าเรื่องนี้ให้ฟัง คุณสามีบอกว่า เห็นผู้ชายกลุ่มนั้นแว่บแรกก็รู้แล้วว่า ไม่ใช่คนแน่นอน เราถามว่ารู้ได้ยังไง มันเป็นภาพเลือนๆ แบบในละครทีวีเหรอ หรือเค้ามาแบบเละๆ แลบลิ้นปลิ้นตา คุณสามีบอกไม่ใช่ เค้าก็เหมือนพวกเรานี่แหละ ดูมีเลือดมีเนื้อไม่ต่างจากคนทั่วไป แต่สิ่งที่ต่างก็คือแววตา และที่สำคัญ ทั้งที่บริเวณที่พวกเค้าอยู่กันนั้น มันมืดสนิท ไม่มีแสงไฟ และพวกเค้าก็ผิืวดำกันขนาดนั้น แต่คุณสามีก็ยังมองเห็นพวกเค้าได้ชัดเจน และ.....ก็เห็นอยู่กับตา ว่านั่งบ้าง ยืนบ้างเป็นกลุ่มเบ้อเร่อออกอย่างนั้น แล้วไม่ใช่เห็นแค่แป๊บๆ แถมยังผ่ามายิ้มให้ีอีกต่างหาก แค่ชั่วระยะเวลาที่คุณสามีละสายตาจากพวกเค้ามาเคาะประตูแค่แว่บเดียว ไม่น่าที่พวกเค้าจะหายไปได้เร็วขนาดนั้น จะว่าขึ้นหรือลงบันไดก็ไม่น่าใช่ เพราะไม่มีเสียงขยับตัวหรือเสียงฝีเท้าเลย หรือถ้าเดินผ่านไปเข้าห้องอื่น ก็ต้องผ่านคุณสามีก่อนแน่ๆ เพราะห้องเราอยู่เป็นห้องแรก......






คืนนั้นพวกเรารีบเข้านอน รีบข่มตาให้หลับ เพื่อที่จะได้รีบตื่นมาเช็คเอ๊าท์ให้ดีที่สุด ก่อนจะขับรถออกจากโรงแรม คุณสามีพูดขึ้นมาดังๆ ว่า "ลาละคร๊าบบบบ หวังว่าคงไม่เจอกันอีก" เราถามว่า พูดกับใคร คุณสามีบอกว่า พูดกับ "เค้า" เพราะพวกเราคงลาโรงแรมแห่งนี้เป็นการถาวร ไม่มาพักอีกต่อไปแย้ว.......


ปกติเวลาเราไปพักโรงแรมไหน ก็มักจะมาทำรีวิวไว้ที่ห้อง BP แต่สำหรับโรงแรมนี้ ไม่เอาดีก่า..... ใครอยากพิสูจน์ก็ไปลองพักดูเองละกัน โหะโหะโหะ.....

จบดีก่า...

เอ้า... ลืมเพลงประกอบมิติพิศวง...

(หื่อ..ฮือ...ฮื้อ...ฮือ...ฮื้อ...ฮือ.... )

(หื่อ..ฮือ...ฮื้อ...ฮือ...ฮื้อ...ฮือ.... )

(หื่อ..ฮือ...ฮื้อ...ฮือ...ฮื้อ...ฮือ.... )



view